Buğulu Gerçekler

Ey!..Uçmayı unutmuş kent güvercinleri

Duygu sayıklamalarından vazgeçin

Çıkın artık zamanın acımasız çarkından

Boş bir zemberekle dönüp durmak neye yarar

Açlığınıza, susuzluğunuza çareyse eğer

Alın

Ufalanmış düşlerim sizin

Beslenin...

Alın

Göz çukurlarımda biriken yaşlar sizin

İçin...

Sizler de benim gibi istemeden eklendiniz doğaya

İstemeden alıştınız payınıza düşenle yetinmeye

Aç kaldınız, susuz kaldınız

İki pirinç tanesi için gözlerinizi kırpmadan

Aralanan pencere önlerinde günlerce sabahladınız

Yaşamın her türlü gizine tanık oldunuz

Günün kutsallığında uçmayı düşlerken

Kanadınızı kırdınız...

Bense doğruyu-yanlışı bulmak için

Tanımadığım akşamlara konuk oldum

Bu dünyayı yalnız benim sandım

Hayatın içinden kapılar çaldım

Yapay korkulara meydan okumayı isterken

Kendi eksenim etrafında dönüp durdum

Yalnız benim için doğsun diye

Dünyadan güneşi bile çaldım!

Oysa gerçek başkaydı

Sizler barınmak için

Ben yarınlarımı saklamak için

Kafeslere konmuştuk

Fanuslara mecbur kılınmıştık

Ve dünyalarımızı daraltarak

İki ayrı dünyayı bir aleme sığdırmıştık.

Değer miydi bu kadar ucuza yaşam

Değer miydi bunca esarete boyun eğmek

Heyhat!..

Her zaman ektiğini biçemiyor ki insan...

İsterdik

Yeni doğacak sabahlara açılan bir çift göz olmayı

İsterdik

Kendi dünyamızı kendimiz kurmayı

Zincirlerin olmadığı bir yaşamda

Yeniden var olmayı

Ödünç kanatlardan kurtulmayı...

Heyhat!..

ANKARA

25 Şubat 2012