Bugün de Doydum Sensizliğimle

ben yine

ezgisi yitik şiirler yazarım sana

yokluğuna sığdırırım ömrümün satır aralarını

alışırım içimin üşümüşlüğüne, bakakalırım

zaten,

hiç olmaz senden sonralarım...

payıma düşenden fazla acılar taşırım yüreğimde

atarım aramızdan şehirleri geceleri kitapları

mutsuzluğundan öperim sensizliğimi ağlamaklı

umutlarımı,

günahkar yağmurlarda yıkarım

ki zaten

müptelasıyımdır hep iki kişilik yalnızlıkların...

ben yine

sesini yitirmiş bir rüzgar gibi hırçın gülerim

sen konuş

ben yine seni sesinden öperim/

hep,

en sevdiğiyle imtihan olurmuş diye insan

beceremem yokluğuna esmeyi.

varlığında kaybolsam kayıp sayılmaz,

yokluğunda ağlasam ayıp sayılmaz

bilirim.

keşke derim hep

keşke birkaç mısralık şiir olabilseydim de

o öpülesi yüreğine bir dokunabilseydim...

ben yine

bir parça uçurum olurum terkedişine

bildiğim bütün masallardan toplarım gözlerini

çığlıkları soyarım tenimden

tüm yenilgilerimi temize çekerim

bugün de doyarım sensizliğimle elhamdülillah

bir acı daha düşer takvimimden

ve ben

düşlerimden bir gün daha eksilirim/

hangi sesi sustursam içimde sen ölürsün

hiçbir dipnota,

sığmaz acımın hıçkırıkları.

hep,

ayrılıklar yankılanır bakışlarımda

incinirim vesselam

incinirim.