Bugünün Anatomisi

Güneş;

Gününü gün ederken

Ben yere düşen gölgemi öperdim

Beklerdim akşamın siyaha uzanışını

Ve hüzün yanıma yapışırdı şiirler

Kör topal kelimeler zihnimi kurcalarken

İçimde biriken meçhul cümlelerle

Eyvallah derim karanlığa...

Gece;

Siyaha boyarken saçlarını

Ben seyyah olur dolanırım etrafında

O kapkara harelerini giyer sinsice

Ben yalnızlığın koynuna gizlenirim

Heybesinden dökülen renk, kirletirken sayfamı

Yıldızlardan ilham alır, yine savururum şiirleri...

Yıldız;

Süslenip sarı entarisini giyer

Gece '' fesüphanallah (!) '' çekerken içinden

Ben sırtımı yıldızlara dayar cesaret alırım

Korkusuzca serpiştiririm içimdeki yetimliği

Yalnızlığıma bir çelme takıp sıyrılırım

Gece kan kusarken, yıldızlarım göz kırpar...

Dolunay;

Tek parça saçarken ışıklarını

Gece huzursuzlanır bu döngüye

Ve saçlarına beyaz düşerken

Benim payıma, biraz umut eklenir

İçime damlar gökkuşağının yedi renginden biri...

Tan;

Gün ağarırken sırasını savar

Önce şafağın pembesine bulanır

Sonra flamayı güneşe bırakır

Ben de kalemi bırakırım şiir biter

Bugünün anatomisi son bulur

Ve yeni güne zemin hazırlar...

29.06.2014