Bukle

önce bukle dedim

sonra mavi şal

parmaklarınızın arasında elleriniz

sonra ayaklarınız derken

sandalye karıştı söze

bence

ölüm o an saçlarınızla tuttuğunuz bir fısıltı

aynı anda onca şeyi konuşurken

merak edip pencerelere koştunuz

sevimli bir kedi ve yalnızlığı

bir de uçak geçiyordu

deniz kustu yuttuklarını

vardılar

kum güzeli iskeletleriyle olmamışlığı yaşatan

kime değdi bilmiyorum

balıkçı çekti küreğini

özlemler içinde bir şair

dinledi yüreğini

sırtımızda yaralı suvariler

ortamızda bir ayna varmış gibi aynı yöne terk edilen

mavi kuşlar salındı gökyüzüne

bir daha sorduk

hangisi bizim

bizim

kalbimizdi

bulutlarıyla sandallara şarkı söyleyen çarmıh

habersiz bir ölü çıktı denizden

duyduklarına diz çökmüş insancıklar

ve korkularıyla çiçekleşen

martılar geçti içimizden

o düzlükte tek anımsamadığım kalabalıklar arasında

kendine sorular soran

boşluğun dinmeyen hafızası

söylendikçe bizim dansımızı resmediyorlar

hiç bozmadık çemberi

tanrılar öperken dudaklarımızdan.