Bulutları Ve Kuşları

Gökyüzüne karşıyım, sonunda anladım bunu

Bulutları ve kuşları söylüyorum

Omuzları geniştir şairlerin, dizeleri sarkık

Göğüsleriyle yürüyor sokağın en alımlı kızı

İçtenlikle karşılıyorum bir günü ve güneşi

Hafifçe sıyrılıp uzaklaşıyorum kendimden

Çok eski bir göğe elliyorum, tozları uçuşuyor

Ama alışıyorum yavaş yavaş yeryüzüne

Bileziklerini dökünüyor bir kadın, göğüslerini dökünüyor

İçim ürperiyor ilk kez görmüş gibi denizi

Islak mı dünya bu sabah, ay kokuyor

Çocuk yaşta âşık oldum bir deli gökyüzüne

Ondandır soluğumdaki çiy

Kuşların karnı zarif ki incitmiyor eşleri

Telefon tellerine ezan sesleri bulaşıyor

Yayılmış da tarlanın kıyısına terliyor o mendil

Doğrulup yürüyor patika

Bir harf devrimi gibi kokuyor entarin

(Akatalpa, Mart-2009, Sayı 111)