buralarda yaşamak
ne ay yeniyken gökyüzünü saran adımın harfleriyle
dokunmaya dudaklarıma...
ne o gün
rüzgarın esintisiyle
minik minik kıpırdanan beyaz tül perdenin ardından
kulakları sağır, gözleri görmez ederken
avuçlarımda biriken
istanbul'umun renklerine, seslerine, hislerine...
ne o çocuğun tam da tir tir titreyen omuzlarına örttüğüm battaniyeyi bıraktığı yerde
işte tam o yerde
aşk'ın girdabında yokluğu üstlenişlere...
ne de
ha neşeden
ha acıdan
ama illa yürekten kopup da
çoğalanlara sığardı
gün gelir de yaşamak...
yalnızca
yalnızca orada, o anda
çift kanadından biri açık pencerenin
parça parça bölünmüş tahta çerçevesinden
süzülen bir yaz yağmuru damlasına sığardı
çoğunlukla buralarda yaşamak...
yaşamak damlaya sığardı.
damlaysa buluta sevdalı,
umarsız,
dolar dolar taşardı...
~ayça~