Burgaç

BURGAÇ

Gözlerimin deltası,

yılgın martılar durağı...

Ten değmemiş düşler filizlenir toy kalbimde;

rüzgâr ıslığına karışır

dilimin sol notası.

Boğar flu geceyi

sarhoş gece lambaları.

İn cin top oynar Heves Sokağı'nda;

yanıp söner kösnül avuntular,

dolmaz gönlümdeki boşluklar.

Her biri, buharlaşan damlalar gibi,

uçup gider göğün yedinci katına.

Acıya alışan ağlayamaz,

yokluğa alışan isteyemez.

Aklımın imbiklerinden

sabır damıtır yüreğim.

Vebal istemeyen bir çan çalar

sükûnet evimde.

Hasret artığı duygularımı

görkemle yok eder sisli bir perde

gökyüzüyle denizin seviştiği yerde.

Kalbime savaş açmış aklım.

Binlerce kıta yazsam,

her bir serzeniş,

her bir umut yankısı

çarpıp döner geri;

taşlar arasına sıkışmış

eski bir anı gibi...

Sonra,

vedalar doğururum bir avazda.

Ne zaman gönlümü okşasa

deli bir rüzgâr,

onulmaz hayallerim,

donmuş kırgınlıklarım

kırık deniz kabukları gibi

eşelenir kumlar arasına.

İç sesim sobeler hemen:

nurtopu gibi bir hüzün daha...

Perde kapanır sonra.

Denizin lacivertine bakarım.

Her dalga eski hüzünler taşır kıyıya,

her köpük yitik bir gülüşü

yansıtır bana.

Yüreğimin mavi sularına dökerim

eteğimdeki tezatlıkları.

Yengeç cesetleri vurur kıyılarıma.

Deniz martıya küsmez;

martı teselli olur

suyun dansıyla.

Yitik sevinçlere rastlarım

ışığın kırıldığı yerde.

Gece ile gündüz,

karanlık ve umut gibi,

fısıldar dalgalarıma.

Ve ben,

bakışındaki deltayı saklayan,

denize hasret bir martı gibi,

rüzgâra göre yön alırım

sonsuz mavilikte.