Buruk Çizgiler

Odamın kuzeye bakan duvarı üstünde şimdi ömür

batan güneşte gölgelerin boyumu geçtiğinden habersiz

ve dize varmış denizde yüzümü alıp gidiyor dalgalar

bu yatak darağacım

mumdan yapılmış itiraflar sökmek isteyen.

Hâlbuki her diriye düşmandır bu aynalar

bir kopya koymuş yerime uzak bir yerlerden

bana bu oyunu eden

bu sararmış yüzde hayale dalan sokaklardadır

işte benim hayat hikayem.

Gölgeler bir merdiven kurmuş buruşan ellerimden

çalmış yol yorgunu ömrümü kül rengine eriyen ay

ve yer altına çağıran kımıldanışlar var

buraya diyor

bulutlarda asılı kalmış gibi bu çizgiler.

Ey kam

bu cüceler olmasaydı dizleri bükük

aydınlıkta kalsaydı yalanlarıyla bu asık yüzlü kişiler

ve birbirimizin yüzüne bakacak zaman bulsaydık eğer

vakti gelmeden.