Buruk Çürümüş Gözyaşı

Aylardır kupamın dibinde birikmiş kahve küfleri

Amaçsızca katılaşan kupa dibi, temizlenmek için yalvarıyor

Kurtulmak için yalvarıyor kupam

oysaki umrumda olan tek şey nefes almak

refleks olmaktan çıkmış, unutmamak için direniyorum

amaçsız!

ne eğreti bir kelime,

amaçsız olmak!

ruhunu tuzlayıp güneşe çıkarmak gibi

tam silinmemiş ojeler

kes beni diye yalvaran tırnaklar, halbuki mideye yol alıyor

pejmürde bir halde günlerdir aç, susuz bir sokak köpeği gibi

Ağlayan gözlerde yardım diliyor, sesi çıkmıyor gibi

yalnızlık yalnız kalmaz ki,

tek başına yürürken silüetiyle sohbet eder aslında

yalnızlık yalnız kalıyor olsa, bu klavye sesleri niye?

yazmaktan kırılmış tırnaklar gibi

keşke tanrı hala benimle konuşuyor olsaydı

bir iki melek gönderirdi,

içerdik, dans ederdik, halüsinasyon görür kafa olurduk

vah

demesinler bana diye

dudaklarımın kenarından çekiyor omuzlarımdakiler

vah

demesinler diye bana

gülümsüyormuşum ben aslında

mutluluk gülmekmiş

hüzün gülümsemenin ardındaki buruk çürümüş gözyaşlarındaymış