Buselik Bir Şarkı

Adını bırakıp giderken

beynime

öksüz bir çocuğa döner

sensiz iklimim.

Üşür mevsimlerim,

yağmur yüreğime vurur,

fırtına

eser günüme.

Anım

sarhoş,

zamanım karanlık.

gönlüme köz olur acılar.

Yokluğunun avuçlarından

içerim kekremsi hüzünleri

hüzzamın sancıları nakarat

olur dilime.

Gel de gör,

karanfillerle donattım

yollarını

yıldızlardan taç

yaptım gecenin uzayan saçlarına.

Pırıl pırıl

gözlerimin ıslak sokakları.

Gel de

kurut dudağınla

yanağımdan süzülen yaşları.

Düşlerini boynuma,

öpüşlerini saçlarıma as

ve

buselik bir şarkı mırıldan

çınlayan kulağıma.

Ardından

efsunlu şiirlerden konfeti olup

yağdır ardı ardına başıma.

Tam da dileğini tutarken senin,

güneşi söndür gözlerimde.

Tak

bileğime

sevdanın en kalıp

kelepçesini.

Yok et

benzimi soldurup genzimi yakan

kehribar yalnızlığımı.

Gönlüm, hayaline heveste.

Ömrüme ak, bir nefeste.

zekeriya duman