Büya

Bir devrin sonu, bir nehire dökülen

Gecenin karanlığında yine nevrimdi dönen

Yüreğimde gönlümün Işıklarıydı sönen,

Yine bendim sövülen, taa kökünden sökülen

Bir bir kaybediyorum, etrafımda , çevremi

yakıyorum sigarayı ateşe veriyorum , çehremi

Tutamıyorum aciz olan, dilim süngü çenemi

Pişman olsam da Yine , dövüyorum sinemi

Erkektim, gururluydum, ağlamazdım ben güya

Yatıyorum , uyuyorum , sandım hepsi bir rüya

Uzakların uzağısın, bilinmez şehirdir Şûya

Yalnızlığıma gelmelisin , kokun burnumda Bûya

Cehaletime vermelisin, yaşım büyükçe çocuğum

Üşüyorum yaz günü , saçlarındır gocuğum

Bir tesbih halkasında, ben bir küçük boncuğum

Kırdık artık ipleri , sondan önce soncuyum

Zehir oldu ilk üç yıl, son kaç yılım bilemem

Saçlarıma kar yağdı , alın yazımı silemem

Kendi düşen ağlamaz , kadere bir şey diyemem

Vur hançeri kalbime ki daha yaşamayı dilemem.