Büyülü Kentin Emanet Çocukları

Soğuk bir Marmara şafağında

Solmuş suratlarınızı çizmişti rüzgar

Morarmıştı parmaklarınız

Yırtılmış çoraplarınız

Rengi ağarmış mantolarınız

Omuzlarınıza iki beden büyük gelen hayatlarınız...

Kör,sağır,dilsizdi,umutlarınız

Sur diplerinde köprü altlarındaydı taştan yataklarınız...

Siyah beyaz ekrandan görmüştüm sizi

Hafızamdan silemedim, kara gözlerinizi

Çok oldu İstanbul'u terk edeli

Sormaya korkuyorum, büyülü kentin emanet çocukları

Hala oradamısınız?