Büyülü Pencere

üzülüp

acı çektiğim her keresinde

anlarım;

bir mâna yüklenmiş işaretlere.

gülümseyerek, sakince;

kavramalı yeni olanı

ve yürümeli üzerinden

derim kendi kendime.

ne garip;

düğümün sorgusu menzilinde

her yeni kapıya gelindiğinde

zamanı ve kendini seyir halinde bulmak.

film gibi

büyüleyici ve gerçek.

hani bazı anlarda

bulunduğunuz yeri anlamak için

çevrenizi iyice görmek istersiniz ya

işte onun gibi

kapıda etrafı yoklarken

taa en gerilere baktım.

ne garip;

en başı çok heyecan verici

imbik-imbik, bir düş

sonrası ise

sonrası başından daha uzun;

bilebilmeye arzulandığımız, bilinen.

off Tanrım!

bu ne ihtişam!

öz: giz.

ne zamanın içindeyim

ne de dışında şimdi.

hissedebiliyorum seni GERÇEK.

bedenim için

belki yenisin ama

anladım ki

sen eskisin.

merhaba.

14.haziran.2009

02:20