Büyümek

Ondört yaşında bindim o ilk gemiye

Ne de pembe görünüyordu hayat

İlk fırtınada diz çöktüm ve

Anladım işte başlıyor hakikat

Kara uzaklarda kaldı ve ben sandım

Bu uçsuz bucaksız denizin hakimiyim artık

Bir dalga yutunca beni anladım

Binlerce anahtar sadece bir sandık

Özledim sonra karayı ama bunun dönüşü yok

Nefesim kalmadı; çıkmaya çalıştım

ama deniz çok derin;

Birden saplandı göğsüme acı vemeyen bir ok

Yüzdüm yorulana kadar ama akmıyor artık terim

Hani böyle değildi küçük olmak çok zordu;

Karadan gözükmüyormuş denizin altındaki ordu...