Büyümeyen Çocuk

sade iki renk kaldı dostum

anam gibi "ana" onlar da

biri ak biri siyah

her derde deva

her müşküle çare

aynalarla pek bir sırdaşız bu ara

gizlice bazen yakından çoğu zaman

sade saçlara bakmak için o da

çetele tutmuş sanki

bir bir sayarak

bir bir çizerek üzerini

gaipten değilse de duyulan ses

söyleyen yok ortada

duyduğun:

"çok koştun otur dinlen

yorgunluğun geçsin az

baharlar vardı hani

biri yeşil elbiseli diğeri sarı

iki sevimli kardeş

yaşları hep aynı onların biri "on beşi"nde hep

öteki "kırk beş"

hayat işte "hay hay"ı da vardı "heyhat"ı da

içimiz onbeşlik yaramazlıklar arzulasa da

ağabeyiden manidar bir bakış

şöyle göz ucuyla

sanki otur der ey büyümeyen çocuk

yazlar geçti kapıdadır soğuk kış