Büyüyorum Gitgide

Büyüyorum gitgide,

Zaman çukurlaşıyor tenimde...

Kar düşüyor şakaklarıma.

Korkarım ki,

Yakında karakış bastıracak

Tüm saçlarıma...

Büyüyorum gitgide,

Söylesene anne,

Hiç büyüdüm mü sende?

Oysa sen hep aynı kadınsın.

Hep aynı çalışkan ellerin

Ve doğurgan yüreğinle,

İnanamazsın,

Tıpkı sana benziyorum büyüdükçe...

Hayat,

Uzun bir sabrı teğelliyor

İçimin acıyan köşelerine.

Yalnızlık,

Dilini bilmediğim

Kalın bir roman yazıyor

Tenhalaşmış yüzüme...

Büyüyorum gitgide,

Ama,kaderin şifresini birtürlü

Çözemedim anne.

Geliyorum,

Geldikçe gidiyorum

El değmemiş yenilgilere.

Yenildikçe,

Seni daha çok seviyorum anne...

Hiçbir renk ben değilim,

Oysa her renk benim içimde.

Oysa koyu kızıl bir gün

Şimdi aynada gördüğüm.

Dün,

Eflatun bir çiçek

Tomurcuklanmıştı gamzelerimde.

Beklide,

Sadece,

Zamanın ışıkları oynaşıyor,

Renksizleşen benliğimde...

Büyüyorum git gide,

Kıvrılıp yatıyorum gölgeme...

Çoğu zaman,

Bir ağaç kovuğunda

Herhangi bir günün dününde

Yaşayakalmak geçiyor aklımdan.

Ve her hayata aralayışımda

Mahmur gözlerimi

Kendimi buluyorum

Kuştüyü ellerinde

Büyüyorum gitgide.

Silgim bitiyor,kalemimden önce.

Hayatın tarihinde,her zafer bir yıkıntı

Her yıkıntı bir umutmuş

Ve umut ,

Yaşamakmış anne...

Yaşamak,

Affedici bir kadınmış

Kaçmış zamanın iri gözlerine.

Ve zaman,

ısırgan bakışlarını

Dikiyor üzerime.

Ve başlıyor,

Çalakalem bir şiir yazmaya,

Karakalem ömrüme.