Çalar Sessizliğe Gözlerimin Rengi

Yine yağacak gibiydi yağmur...

Yine ıslanacaktı kalbimin en tenha köşesi...

Ve bir gülüşün bana bahşettiği ölümü

Yapraklar, limanlar, sokaklar...

Bir kızıl akşam öncesi

Çalacaktı benden habersiz

Gökyüzünde inceden yaklaşıyor birbirine

Asiliğini unutmuş grimsi bulutlar

Ağırdan çekiliyorken köşesine mavilik

Yorgun bir yağmur damlası

Düşüyor yanaklarımın en karanlık anısına....

Ve usuldan çalar sessizliğe gözlerimin rengi

Uykusundan uyanırken sonbahar rüzgarı...

Oysa duvarlar dinlerdi beni eskiden

Sararmış bir koltuğa sitem ederken

Kahve kokusu alır götürürdü tüm yalnızlığımı

Şimdilerde ise derin bir boşluktayım...

Çığlığımın yankıları gibi

Tereddüt ediyor bana dönen bakışlar

Oysa kaldırımlar bu kadar sessiz değildi

Lambalar uyuturken eski günlerimi...