Can İle Canan

"Sefil Selimi üstada"

Kimse bana canan olmaz, can olmaz,

Canımı canan'a verdim vereli,

Muhabbet bağının gülleri solmaz,

Gönül bahçesine girdim gireli.

Şu görünen âlem evvelce hardı,

Dünyam daracıktı, mezardan dardı,

Şimdi her yanımı gülistan sardı,

Benliğimi yere serdim sereli.

Bende bir zamanlar zarf ile puldum,

Mazrufa bakınca kendimi buldum,

O zaman aslımın agahı oldum,

Arifler sırrına erdim ereli.

Nuru Muhammed'le açtım gözümü,

Zikri hakikatle buldum özümü,

Zatı akdes-inden aldım sözümü,

Gülünden kokuyu derdim dereli.

Aklımı biledim tevhit çarkıyla,

Fikrimi suladım ledün arkıyla,

İkiliği sevdim, farkın farkıyla,

Kesrette Vahdeti gördüm göreli.

Kendini kendime yaptı Hacle-gâh,

Her ne yana dönsem ora Kıble-gâh,

Başımı koyduğum her yer secde-gâh,

Yüzümü yüzüne sürdüm süreli.

Evvel bomboş idi şu gönül tahtım,

Dilara gelince kalmadı ahtım,

Günahtan sevaptan kurtuldu bahtım,

Amel defterini dürdüm düreli.

03.03.2001