Can Kırıkları

Bu bir vedanın soğuk, titrek gürültüsüdür

Dinle, yıldırım düştü saçımın tellerine

Saçımdan yankılanan şehrin iniltisidir

Kapıldım hiç kaçmadım hüznümün sellerine

Ne zaman yağmur görsen sığındın limanıma

Gözlerimin çeşmesi nicedir çağlamıyor

Nasıl da kıvrılmışsın usulca sol yanıma

Dokundukça kalbime gülüşüm ağlamıyor

İçimde ölmüş biri ama tanımıyorum

Yıkanmış, kefenlenmiş gömülmüş tabutuyla

Çürümüş solmuş biri ama tanımıyorum

Haber yollamış oysa ruh hüzün bulutuyla

Ha yağdı ha yağacak kemikler sayılacak

Ha yağdı ha yağacak umutlar ıslanacak

Uyuyan hatıralar yeniden ayılacak

İçimdeki ölüyü mazi her gün anacak

Bakma daha düşmedim yalnız yalpalıyorum

Dönüyor hafızası çakırkeyif dünyanın

Adımladığım şehrin kahrını alıyorum

Keyfini sürüyorum yaşadığım her anın

Sonra tren geçiyor ağır, gamlı ve bezgin

Yolcular benim gibi, ne hoş yalnız değilim

Birisi fısıldıyor: ' Kaçma, bu senin yazgın'

Bilmiyor ki kaderden kaçan o kız değilim

Gökyüzü çıldıralı rüzgarların hayrı yok

Emanet sessizliğin korkunç uğultusunda

Saplanıyor kalbime anılarımdan bir ok

Oturup harabemin yalnızlar kuytusunda

Bakıyorum boşlukta dramın son perdesi

Bir ben var benim gibi bir de hıçkırıkları

Özgürlüğe koşarken kırılıyor kafesi

Batıyor yüreğine soğuk can kırıkları