Can Sever

al beni,

usulca kollarına sar

öp, kokla, dokun

ve sev biraz.

bilirsin,

insan yalnız kaldı mı

mevsim ne olursa olsun,

içi hep sonbahar, hep enkaz.

oysa

alnımda bir acı peyzaj

ile tertiplenmiş hüznün yüzüsün,

yüzün sıcak

yüzün yaz,

yüzün kirsiz, öyle bembeyaz...

nasıl bir hatırasın sen

nasıl bir hayal...

dile gelişin;

"hadi kalk, kendine bir mezar kaz"...

nasıl bir düşsün öyle,

ama nasıl bir gülüş öyle, ki gönle hançer

ruha mahşer, akla kanser

içte bir apansız şer...

yine de

yoksun diyemem sana,

"var mıydık? belki...

biraz." diyorsa Cansever...