Can Sıkıntısı, Depresif Tavırlar Ve Özleyiş...

Sadece bakıyordum biliyor musun?

Sen geçerken sadece bakıyordum!

İçim içimi yiyerek sadece bakıyordum!

O an haykırıp kendimi duvarlara çarparcasına!

İnan o kadar yıprandı ki bu hayat

Bu beden

Ne geçmişi unutabiliyorum

Ne bugünü yaşayabiliyorum

Ne de yarını düşüne...

İşte öylece sürüklenip gidiyorum

Hayatımın, bunalımlarımın peşinde

Sen sebep değilsin buna

Sadece kaderim bir piyon daha kullandı

Acılarımı arttırmak amacına...

Bir bilsem! Ah bilsem!

Ne alıp veremediği var hayatın benle

Hayat bir dram yaşam ise hüzün

Ben ise başrol, figüransız...

Film misin, rüya mısın kavrayamıyorum

Zaman öyle çabuk geçiyor ki yetişemiyorum

Ne acımı ne de yalnızlığımı azaltıyorum

Olmuyor! Olmuyor! Ne yapsam beceremiyorum!

Hani diyordu ya:

?Ne Diyarbekir anladı beni ne de sen,

Oysa ne çok sevmiştim ikinizi de bilsen.?

Evet!

Ne hayat anladı beni

Ne de sen

Sürüklendim gittim peşinizden

Tartışmak anlamsız bunları

Çözüm yolu yokken

Ama beni hafifleten

Bir sen varsın mısralarım bir sen

Sen de kaybolma olur mu ölsem de ben...