Çanakkale

bak oturdum deniz kıyısına,

dalgalarla konuşuyorum.

canakkale şehitlerini anlatıyor bana,

diyor ki:

''gelecek nesil,

sen bu vatanda,hür yaşıyorsan,

kan kokan toprakta yatan,

şehitlerin sayesinde yaşıyorsun''dedi.

sessizce.usulca dinledim dalgaları..

rüzgar geldi yanıma,

selam verdi saçımı okşadı.

o da anlatmaya başladı,

çanakkale şehitlerini;

''sen daha çocuksun

bilmezsin neyin ne olduğunu,

burda ne şehitler,ne yiğitler yitirdik.

ne efsaneler yaşandı burda'' dedi.

rüzgar anlatırken,damla damla

gözlerime yağmur yağdı..

yağmurda anlatmaya başladı,

Çanakkale şehitlerini..

"bu vatanı hangi çılgın,

hangi gözü dönmüş yıkabilir?"

"bunu yapmak yapmak isteyen delidir muhtemel"dedi.

sonra şimsekler yıldırımlar çakmaya başladı.

onlarda anlatmaya başladı.

"bak çocuk" dedi, bana

"burda yatan şehitlermiz

bu yıldırım gibi hızlı

şimşek kadar hırslı,

birde gürlerlerse vay o zaman

düşmanın haline" dedi

ve birden oda kayboldu

kayboldu gecenin karanlığında..

dağların eteklerinden

kuğu gibi süzülüyordu güneş,

her tarafı aydınlattı ısıttı.

güneş o kadar parlak ve sıcaktı ki:

gözlerim kamaşıyor,dudağım kuruyordu.

o da dediki:

"türkiyenin geleceği,aç kulağını iyi dinle.

eğerki bu vatanda,bu toprakda

göklerde hürriyetiyle coşan bayrak varsa

şu yerdeki toprakların altında yatan,

kahraman şehitler sayesinde dalgalanıyordur dedi..