Canı Cehenneme Mevsimlerin

Ben ki

sevmekten önce öğrendim yanmayı,

belkide

besmelesiz başladım diye doyamadım seni sevmeye.

Gel ki

mutsuzluklarım intihar etsin yüreğimde,

bekletmeyelim...

Kabuk tutmayan yaralarım var

hüzünlere meze şiirlerim.

Sen gel ki utansın yalnızlığın sokağı

boğazımda düğüm düğüm yutkunduğum ol,

hiç bitmeyen bir düş gibi

gülüşlerine saklan gözlerimdeki şehrin...

İçimde binlerce şiir kanıyor bu gece

tut ellerimi de,

canı cehenneme mevsimlerin /

Ben zaten seni hiç unutamam ki

tam unutmaya çalışırım, unuttum derim

sonra bir şarkı çalar radyoda,

kirpiklerim ıslanır ağız dolusu söverim.

Ben seni unutamam sevgili

ölmez hiçbir şarkı, hiçbir şiir

bilirim...

İkimizin şarkısı diyerek dinlediğimiz,

sen yokken de çalıyor paramparça oluyorum.

Öyle bir yokluktur ki bu

ne solum dayanıyor ne de soluğum,

annemin duası kadar içtendir özlemim /

İçimde Yusuftan kalma bir yangın var

yanıyorum, yanılıyorum.

İyi ki diyorum,

iyi ki küçükken acıları azaltacak kadar

dualar öğrendim...

Şimdi çıkıp vursam alnından sözcükleri

yine en çok SEN ağlarsın bilirim /

Kaç kez,

ölüme meydan okur da sana yenilir insan.

Keç kez,

sebepler bulur kalman için.

Daha küsüpte barışacağımız kavgalar varken

kendime özneyim bu aralar, kendime yüklem.

Söylesene,

ne kadar üşütür ki senin uzaklık dediğin...

Ey benim gün ışığında susanım

seni soranlara cenneti anlatırım ben,

yorgunum hep kendime sığınmaktan.

Hangi yaranı kanattım,

hangi sızına dokundum da doyamadın öldürmeye beni

en çok sana döküldü içim.

Yorulmuş ahhlarımın gölgesinde

en çok hüzündüm oysa

ve bilirim ki

kulağı değil,

yüreği sağırlar duymaz çığlıklarını sevenin...

Sırf kaderinde dudak izim kalsın diye

alnından öpüyorum seni

konuşamıyorum affet

içinde çöl barındıran bir kum tanesiyim /

Ben hasret, ben yangın ,ben dingin.

N'olur,

kanarsam dokun sevdiğim.