Çaresiz...

dün gece hiç uyumadım.

kaldırdım başımı yummadım gözümü

defalarca dert yandım başımdan ayrılmayan

hilal'e bürünmüş ay'a.

ne olursa olsun sadece

bir ismi olduğnu biliyordum,

ben ise biçim biçim oldum arkadaş.

ne gülerim ne ağlarım

ben bile bilemez oldum aynadaki adamı.

ağladığım yalnızlığımda sadece

koca bir boşu boşuna.

bir delilik gelir diye

korkarım bu saatten sonra,

şairim ya alırım elime kağıt kalemi

yazar çizerim en acı kötüsünü.

bu değilmi en kötüsü bozmuşum iyi olanı

ne melek ne de bir mutluluk var

bu cümle sevdası içinde.

dikilmek aynaya

nefret içinde bakmak yokmu yalandan,

sönmüş hayalperestlikte acılar senaryo bende

son sahne oynanmışta izlemişim

anlamaz ey akıl kalmış bir başına

kadeh masasında.