Çaresizlik

Bir kör fener

Issız bir denizde koymuş ellerini yüzüne

Ayakları zamanı yenmiş kayalıklarda

Sen der, ben der

Boşluğa bakıp boşluğa gülümser

Umursamaz ısrarcı dalgaları

Ha köpürmüş ha sakin fark etmez

Hani bazen insan ister ya

Yürümek hiç durmadan silip düşüncelerini

Kaygıdan uzak

Maziden uzak

Nedendir bilinmez hep ufku tarar gözleri

Biri bekle mi demiştir

Geliyorum mu

Yoksa susmuş mudur ensesi dönük

Sırrını paylaşmaz ne ışıkla ne karanlıkla

Kendine mahkûmdur kendine mahcup

Bir çift ayak yürür etrafında

Ne çıkmaz sokakları adımlayıp durur

Ne bir kıvılcım gölgesi üzerine düşer

Ne bir ateş

Titrer yalnızlığınca

Yalnızlığınca üşür yüreği

Bir yalnız nota uçuşur bazen

Deniz kızlarının dudaklarından çıkıp

Ben gibiler der, sen gibiler der

Çöker hep aynı kayalığın üstüne

Ufku deler gözleri yine

Dün gibi

Yarın gibi

İçinin alevli günleri gelir aklına

Mehtabın kükrediği yerde

İlktin der

Sondun der

Salar sönük ışıklarını feryatlarının

Yine gülümser

Sırnaşık martılara aldırmaz

Güneşi hiç sevmez

Rüyaları unutmuştur artık

Yalnızların korkmadığı gibi korkmaz ayrılıktan

Perisini görmüş gibi yüreği

Çarpmaz, çarpamaz

Uzanır gökyüzüne doğru her gece gibi

Mutluluk elbisesi giydirir ışıklarına

Kimse bilmez baharın ilk çiçeği ile çektiği çıpayı

Son baharın son damlasıyla derinlere attığını

Ve o günden beri

Kimse bilmez

Kendini beklediğini

Sevgisiz yattığını

Sevgilisiz yattığını kimse bilmez...