Çaresizlik Söyletiyor

Ne zaman kar yağsa

Beynim tutulur aklım üşür

Kanım çekilir tenimden

Ovalayıp ellerimi saklarım kolumun altına

Bilirim orda ısınır

Bir an olsa da

Ve içime ayaz düşer

Unutulmuş bir şehir yüreğimi kaşır

Gök kubbeyi yorgan bilenler aklıma hücum eder

Eski paltoya sarılıp kuytu arayanlar yaramı deşer

Yoksulluğun resmi canlanır gözlerimde

Van da burnu kızaran bebeği

Çorapsız bir çocuğu düşlerim

Bir annenin çaresizliği oturur içime

işte o an ben bende biterim

Hala birileri ellerini üfleyip ısıtıyor

Ateşini nefesinde taşıyorsa

Olur olmaza kızarım

Kafa tutarım zalimin hinliğine

Hayata diklenirim

Adil olmayan düzene ana avrat söverim

Affetsin ahali

Ben bir anayım

İçime palazlanan çaresizlik söyletir