Çayır Kuşu Turg'ay
İlk göz ağrısını doğaya vurduğum,
Kanımın del'lendiği zamanlardı;
Gemen Tepesi'nde kambur ardıcın
Dibindeki çalılıkta yaşardı,
Sakallı, bozaç, çayır kuşu...
Mazıların en irisine konar,
Yüreğime bakardı,
Manar efsanelerinden dizeler şakır,
Antik Meyro kadınlarının kem talihine
Sagular yakardı;
Hele bir kızmaya görsün
Füze gibi gök dikine fırlardı,
Sakallı, bozaç, çayır kuşu...
Sultandağları'na bulutlar ağsa,
Gözleri yağmura durur,
Kanatları sitem vurur,
Çektiği âhlar içime otururdu...
Kendince verirken dosta teselli,
Eşini bir tufan yutmuştu belli;
İşte böylesine varlık eksenli,
O beni okurdu,
Ben O'nu...
Sakallı, bozaç, çayır kuşu...
Bir defasında sipsi çalmıştım,
Gelişi güzel, acemi harcı;
Gülmekten gagası düşecek sandım !..?
Çok bilmiş ötügen,
Pır pır dalgacı !...
Fareli köyün kavalcısı değildim elbet;
Elim soğudu da işin doğrusu,
O gün bu gündür üflemem bir nesneye.
Alacağın olsundu,
Fırsat düşkünü,
Sakallı, bozaç, çayır kuşu !..
Kimden öğrenmişti bunca öyküyü ?..!
Minnacık beyninde on bin yıl ömür;
Göller yöresinin şaşmaz belleği;
Tarihçi olduğu kadar feylesof,
"Yâr fânî, sevdâ bâki" derken görmeliydiniz;
Aşkta bilge yorumcu,
Sakallı, bozaç, çayır kuşu...
En son görüşmemizde
Tüy telek, kan revan avuçlarıma inmişti;
Dili tutulmuş öylece bakıyordu;
Sanki bir suçlu gibi ellerime sinmişti;
Anladım çay özünde karadut yemiş,
Gülüm Erenleri'nden selamlar getirmişti;
Ören yerlerinde dolaştık gün boyu,
Ön-Türk izlerine takıldık iki dost;
Ayçalar devşirdik taşlardan çiçek niyetine.
Ayrılırken apansızın kasılmış,
Belleğiyle birlikte son nefesini vermişti
Emânet sâhibine,
Sakallı, bozaç, çayır kuşu...
İsm-i haktın, "Turg'ay"dın,
Öyle çağırmamı beklerdin hep,
Tarla kuşu denmesinden hoşlanmazdın,
"Toy-gar"dan da !...
Artık Gemen Tepesi'nde
Ne kambur ardıç var,
Ne de dost-avaz damar...
Dert ortağım,
Pır pır alaycım,
Yalnız ötügenim !..
Aklımdan çıkmıyor bir türlü inan,
Hâl hatır soruşun,
Yağmur duruşun,
Son kalp vuruşun !..
On bin yılım,
Aksakalım,
Bozaç, çayır kuşum !