Çeker Gidersin Bir Gün

Satırlarda sevdalar, sanırsın ki kendine

Damla damla nağmeler, alır gidersin her gün.

Su yerine alevler, düşer gönül bendine

Başın düşünce öne, çeker gidersin bir gün.

Yanan dağ gibi kalbin, geride kalır külü

Kırık dökük enkazda, tüter ince bir duman.

Karanlık bir tül sarar, suskun kalan bülbülü

Ne özünde bir umut, nede gönülde güman.

Okyanusça çağlayan, sineden eser kalmaz

Sükûtun hükmü sürer, kıpırdamaz tek yaprak

Doluya koysan olmaz, boşa eklesen dolmaz

Umut yerle bir olur, tene değince toprak.