Cemresiz Bahar

Hey bahçıvan!

Bırak süpürme düşen yaprakları

doyasıya seyredeyim şu hazanı

Her düşen yaprak,

Ayine i hazandır ruhuma.

Nede hoş duruyor kapımda,

Hazanın gazel gülleri

Dokunma !

Dokunma ki;

Öylece kalsın ruhumda,

Eylülün o ebruli rengi

günler kısalıyor gitgide

birazdan akşam ezanı iner ömrümün hitamına

o titrek ürperti içinde

korkunun en hafi hali iner,

Perdelerce gözlerime.

Yine yaklaştı hüzün,

daha gözlerimden demir almadan...

üşüyorum;

Bad ı hazandan...

Artık;

Cemresiz baharlardır sabahlarıma uyanan

Bunun adı sonbahar.

Tek tesellisi güz gülleri

sancılı yapraklar gibi bedenim

Tutunmaya çalıştıkça toprağa,

Savruluyor..savruluyor yorgun yüreğim.

Saçları ağarmış bir umuttur

elimden tutan

Hakk aşkına yanan çerağım

İçim dışım kor

Bir asude serencanım vuslatı arzulayan.

Dönüşü olmayan günbatımı,

koca bir ömrün sahilindeyim şimdi

Gelip çattı hayatın son demi

şimdi o yorgun gülüşle;

Demlenirken gözlerim,

Ufukta kaybolup gidenlerin sesiz izlerine

Soruyorum.

Ey limanlar şehri ! nerede benim vuslat gemim...?