Cennetten Kovulmuş Kalbim

Ne çok kalabalık var bu şehirde ,

Nefes almaya çalıştıkça yokluk getiren caddeler

Anlamını yitiren bu eski banklar ,

Ne çok sen anlatıyor bana bu eskimiş şarkılar

Bilinmeyen bir çığlık kulaklarımda ,

Koşarak yetişeceğimi sandığım anılar

Oysa biliyorum sanmıştım ,

Okudukça

Bu derin sığ bir kuyu içinde beni ıslatan beni üşüten

vakit ne vakitti bilmeden

..

Zamansız

Özlemek

Bilmediğim bir şairin okumadığım kitabından alıntı gibi

Kulaklarımda parçalanmış bir keman sesi

O ağlayan çocuk ben miyim şimdi

İçimde nefes alamıyorum ,

Boğuluyorum

Susuyorum

Bazen kendimden rahatsız olup kendi yuvamı yıkıyorum

Dedim ya bilmediğim o kadar çok özlemi sana devşiriyorum

Sessizlik istiyor bütün cümleler , korkakça kaçmak

Anlamlarını yitirmek istiyor sende bütün aşklar

Bütün çiçekler renklerini sana feda ediyor

Anlamsızca bütün katiller maktulü suçluyor

Dökülüp gidiyor anılar şehrin caddelerinden

Biri yardım istiyor

Bağırıyor

Duyulmuyor

....

Bu kalabalık kör

Bu kalabalık sağır mı ?

Seni duyan tek ben miyim

Yoksa aklımı mı kaybettim senli cümlelerin aralarında

Beynim bulanıyor içimdeki sen kokusundan

Yağmur yağıyor şemsiyesi olmayanların üstüne

Sen dökülüyorsun saçlarımdan omuzlarıma

Bir görünmez şiir , alfabesi olmayan kırık bir düş

Düştükçe azalan , azaldıkça kaybolan

Ayaklarımın altından çekilen bu kalabalık şehir

Ürkütüyor şimdi beni

Bu Yalnızlık

Tutsan düşlerimden ,

Tutsan bütün kelimeleri

Hece hece bize çevirsen

Yağmur yağsa yine

Yüzünden düşsem ,

Bir şiir eder mi

Cennetten kovulmuş kalbim ...