Ceplerimize Mutluluğu Sakladığımızdan Beri

Üstümüzde binlerce acı

binlerce göz değmemiş günahlarla

dilimizin ucuna gelen

kelimeleri yutkunmaya başladığımızda

acı'ya da

göz yaşına da

alışıyoruz ...

misafiri bol odalarda

ne söylerseniz söyleyin

ne söylersek söyleyelim

gözlerimizde dinlemiyor artık bizi

ceplerimizde mutluluğu sakladığımızdan beri

içimize tıka basa doldurmuşuz yalnızlığı

sonra suçlusunu arıyor

gece ölüleri gibi firar ediyoruz kapı aralığından

Oysa ki!

hayat dediğimiz

mezatta satılan

antikadan başka nedir ki!

biz bize ait olanları yaşadığımızı zannediyorduk

oysa ki!

günahı bol

hacizli hayatlarmış mahkeme tutanaklarında zapta geçen

abdestsiz

celladımız sokak başında beklerken

neden ?

her sabah kalktığımızda

kendimizi bir yalana inandırıyoruz...