Cepteki İsim

İsmini, belki lazım olur diye cebimde saklıyorum

Küçüldükçe kayboluyor gözlerin

Kestaneler yanmış patatesler közlenmiş

Küllerin içinde ateş gözlerin

Pişiriyor, seninle dolu ağzına kadar...

Güğümü seninle dolduruyor, kaynatıyorum

Buhar olup da gidersin diye

Ama sen, odunsuz çoğalıyorsun

Evler kış için süsleniyor

Yıldızlarda alevler kovuluyor

Fenerler bir bir parlıyor

Göğsümde sirenlerin o korkunç büyümesi

Zamanın çatması nefesime:

Ya hep geçiyormuşum onu

Ya da sadece duruyormuşum

Nefret, bazen uyduruk bir dümendir

İnsan başını yaslayacak bir yumuşaklık bulsa

O anda yorulur,

Rezil bir yalnızlıkla baş başa olmaktan

Bazen tutsak olduğu ölü yatağından sıçradığı

Parmaklarını doğrayan soğan kesme arzusu değil!

Karanlığa inatları solmuştur artık

Nereye gitse bazen

Gölgesine sinmiş birinin hain sesi

Kirlenmemiş bir buket sevgiyi

[Toplasam ellerine

Mevsimler, gözlerimde un ufak edilmiş

[Kirli mevsimler

Belki karanlık aşığı masal böceğisin

Gergin içlenişin bu vakitlerde, hem de ne gergin

Yanıyor gözlerin, bu şimşekler

Nedense senin gözlerini bulup tutuşturuyor

Kimi zaman, bir alışveriş merkezinde yürüyorsun

Etrafın dolu, arkadaşların yanaşmaların

Hâlâ yalnızlıktan korkuyorsun

Gurur sandığın bir okşayış tüylerini

[Tüylerin telaşta

Belki görmüyorsun, üzgünsün, tasadasın

Ağır bir yangın karanlığı söndürüyor

Hangi ara kapını çalmayı hayâl etsem

Çelik zırhlı asayişinde gururum düşer

Zor değil, sadece ismimizi çağırmadan

Çoğalır kumlar gibi çoğalır tuzlar gibi

Açılır unuttuğumuz tüm yaralar, büyür

Taze saplanmış tırmıkları düşüncelerin

Taşlar gibi ufalandıkça çoğalacak

İplikler gibi uzayacak ismin cebimde

Takip etsen şehrimi bulacaksın

Evimde küllerimi, küllerimin başucunda

'Bir daha yakamazsın, küldür!' levhasını

Asacaklar dokuz tahtanın boynuna

Sadece cebimi bulacaksın sönmüş küllerin dibinde

[ Dinlenen,

İçinden ismin çıkacak, ağlayacak asi gözlerin

03 Kasım 2010 Çarşamba