Çerçevesiz

çerçevesiz kaldı geceler,

boş duvar yüzleriyle

asılı durdu yüzlerim dudaklarımda.

senden bir işaret bekledim,

bir koku, bir bakış veya bir nefes alış.

durdu duracak zamanın

yakamdan kopmasını bekledim

yalandan konuşurken yalandan insanlara..

seni bekledim, dağ gibi

dayanacağım günü bekledim

kucağın dünyaymışçasına.

göller gibi durulurken bedenim,

nehirler gibi akmak istedim sana doğru.

sabahlara kadar düşlere bakmak yetmiyor,

artık gecelere kadar da düşlerdeyim.

nefesim bitene kadar

sensiz günlerin tesellisindeyim;

gün ile hece arasında mahsur

bir düş döngüsünden ibaret olsa da..