Çerçisi Saçlarının

kuşkusuzluğumu bağışla

evlerin kendi halindeliğine bakarak

seni unutmuyorum yolunda her şey

sokaklarım bomboş mu sanıyorsun

geceye saklanarak düşüyorum acıya

beni iç eden sarsıntıyla uykusuz

kurtar beni dünya bataklığından

kıskanmaktan gökle yerin birleştiği çizgiyi

ağustos akşamlarının ılıklığını unutmaksa

imkansızı istemek kadar tatlı ve başarısız

nefes aldığın müddetçe yeşerteceksin

şakayıklarımı

ağustos akşamlarının rahat ve geniş ılıklığıyla

umarsız

seni unutmuyorsam yolunda her şey

ayrılığımızla birleşerek yaşlandık genç kalarak

sevmeyi öğrendik

ansızlığı

yaşam kabalaştıkça ölerek inadına

çerçisiyim saçlarının

çiçek tarhları başımı döndürmez oldu artık

ayakta kalmak kadar kutsalsın masumane

anlamı anlamsızlaştıran tek anlam

sana gelmeye doyamıyorum

muhtacım gitmelerine bile

gül yaprağına benziyor avuçların

bırak ışısın göz kristallerim ellerinde

seni unutmayacaksam yolunda herşey

meyan kökü kokulu dökülüyorsun omuzlarına

hiçbir sonsuzluk tamamlayamazken bakışlarını

nasılsa ben fazlayım yüreğine

seni sevmeye doydum

açım sana ölmeye