Çiçeklerden Papatya Oldum

Çoğu zaman çiçeksiz günlere uyandım

Boş bir saksı çaresizliğiyle oturdum balkonda

Toprak gibi içimde barındırdıklarımla kapadım üstümü

Bilirim...

Hislerimden başka hiçbir örtü kapatamaz benim üzerimi

Evet kendi kendime yetmeyi çok iyi başarıyorum

Beşeri şeylerden mutlu olamadığımı anladığımda;

Rüzgarı dinledim..

Sevdayı fısıldadı bana

Dökülen yaprakları izledim kuş cıvıltıları eşliğinde

Hüzün gözlerimin önünde mutluluk sansürüyle düştü yere..

Yağmur yağdı sonra

Toprak döktü içindekileri

İçini dökünce huzur kokutan dünyayı başka ne olabilirdi ki ?

Ve ay!

Gökyüzünde temsil ederken yalnızlığımı

Karanlığımı aydınlığa nasıl çevirebileceğimi anlattı o gece bana

Ve ben!

Çiçeklerden papatya oldum o gece

Bir gün kendilerini test etmek uğruna

Beni öldüreceklerini bile bile...