Çiftçi Ve Ağaç

Hatalıyım tanrım

Boş bir masala yıllarca inandım

Nedeni sevgimiydi yoksa boşluk mu

Kalbimde o an güller yeşermişti

Biliyordum suçlu bendim

Onu kalbimin sahibi zannetmekle

Oysa hatayı kuru bir toprağa

ümit ekmekle yapmıştım

Onun toprağında tohum yeşermezken

Ben koca bir fidan dikmiştim

Aç be aç bir insana

Gül bahçelerini vadetmiştim

Oysa biliyordum yeşermeyeceğini

Emeklerimin boşa gideceğini

Biliyordum suç benimdi

Çok diken vardı dalımda

Ve herkes gülü dikeniyle sevemezdi

Ama bir umuttu işte benimki

Nasrettin hoca misali

Ya tutarsa

Hata benimdi

Sadece umut etmekti ve umut emekti

Sabrım peygamber misaliydi

Tanıdığımdan beri bu hep böyleydi

Değiştirmeye kalkıştım küçücük ellerimle

Meğer boşunaymış

Anladığımda çok geçti

Şimdi anladım her şeyi

Bu iğrenç kuru dalların meyve vermeyeceğini

Onun adı zaten ihanetti

Hercaiydi dilenciydi

Ve o küçücük sevgiyi kimseden görmezken

Dünyayı verişimi hazmedememişti

O bir hiç ti ve bugün geldi geçti

Yazık ki artık ondan kimse meyve istemeyecek

Çünkü o saf çiftçi (ben) herkesin emek vermediğine

Emek verdiği için toprağa ve o ağaca yenilmişti

Çiftçi öldü sonunda

Mezarıysa onun yanı başında olacaktı

Oda her ihanete uğradığında

Ona ağlayacaktı ama;

Bir ölü artık onu duymayacaktı