Çığlık

anlat ey bakışlarımın buğulu şehri

yüreğine hangi masumun çığlığı gömdün sualsiz

kaç çocuk tutundu hükmünün soğuk demirlerine

ve kaç sabaha taşıdın karanlığını

sustuğun yerdeyim hala

hala ekmek kırıkları gibisin yoksul avuçlarımda

aşım,da izin günahım,da sözün var

dokunma!

uzaklığını çiziyorum yorgun kanatlarıma

söylesem kaf dağlarına uzanır şikayetim

nisanı anlatırcasına ıslanır kirpiklerim

ağlarım.

anlat ey kumdan kalesi çocukluğumun

ey yalancı maslı yastığımın

ey sırtımı yasladığım soğuk duvarları odamın

ey düşümün çıkmaz sokağı misali şehir

söyle ey sebebi matemim

adın bir ananın çığlığında düşer toprağa

koynunda yarınlar vurulur zincire

sokak sokak savrulur yalnızlığın

seni sen taşır hazana

viran olur yıkılırsın ahında bir çocuğun