Çığlık...

"Kanatlarını yitirmiş Martı,

Sabahı deliyordu sesi..."

Çığlık...

Kulaklarıma düşmüş hayat

İrkiliyorum...

Sesler duyuyorum,

Kulağımın algılamadığı

Yüreğimi delip geçen...

Sessizliğin kıyısındayım

Kıyılarımı dövüyor

Sessiz Çığlıklar.

Anlamadığım bir dilde

Bir çocuk Çığlık çığlığa

Kopan bacağını görüyorum sesinde

Anlamıyorum...

Ne dilini,

Ne bacağının kopuş nedenini

Yüzünden anlıyorum acıyı

Yüzünden tanıyorum zulmü

İçim ağlıyor

Kalıyorum onunla beraber

Çığlıklar arasında...

Bir kadın,

Yatağından doğrulmuş henüz

Ortalık toz duman

Teni karamsar

Gözleri bulut...

Dili yabancı

Acının resmi aynı

Yüzünü okuyorum

Tırnaklarını geçirip kanattığı

Kan aynı dil ayrı

Acı o yuvada Çığlık Çığlığa...

Bir nine,

Bahçede duruyor

Yıllar değnekleri sunmuş eline

Bacakları titrek

Gözleri ürkek

Dönüp geriye sesleniyor

Dil ayrı,

Acı aynı...

Yüzündeki telaşı anlıyorum

Geliyorlardı...

Hayat orada çığlık çığlığaydı.

Çocuklar toplanmıştı

Oyun oynuyorlardı

Umursamıyorlardı hiç bir çığlığı

Bir bomba katıldı oyuna

Çocuklar yitirilmiş organlar arıyorlardı

Oyun orada çığlık çığlığaydı.

Bir bahçe,

Son gülünü solduruyordu

Bir toprak ekine hasretti

Kavrulmuştu bombaların altında

O yerde mevsimler

Çığlık çığlığaydı

Bir dünya dönüyor bir dünya

Kimse kimseyi anlamıyor

Yürekler taşlaşmış

Sesler duyulmuyor

Dönüyor o Dünya

Çığlık çığlığa...