Çık Gel Dilsizliğinden

o sürgün

şahdamarını keserken mor zamanın

gölgeler toplanıyordu o malum eşiklerden

sarhoştuk biz iki duble tadında

dilimiz peltek

adımlarımız viran sokak tozlarıyla

salaş öyküler anlatıyorduk ki

babadan oğula

meyhane yalanlarını katıp

katıp üstüne çelimsiz hayalleri

böğrümüzde dipçik izi

gözlerimizde o metal kelepçe

şehir firar etmiş iken bir de üstüne

o senfoniler

o arşeler

bizi diziyordu gökyüzüne

ağlıyorduk

yorgun saçlarımızı salıp körfezin en bakir köşesine

bulutlar dolduruyordu matemini gözlerine

ah sevgili

ah o şarkıları yarım bıraktığın toprak

kaymadan cüsseme

düşmeden

düşmeden ben

ayak çukurlarına çınar diplerine şimal gölgelere

o sürgün

şahdamarını kesmeden mor zamanın

çık ta gel

dilsizliğinden...