Çınar Ağacı ve Çocuk

Bir çınar ağacı vardı sokağın başında

Kalın gövdesi,uzun dalları

Çocuk çınar ağacına sarılmak isterdi

Bir türlü kavuşmazdı elleri

Ulu çınar derlerdi, asırlık

Asır ne demekti bilmezdi çocuk

Dallarına salıncak kuranlara kızardı

Oysa mutlu olurdu çınar

Dallarında mutlu olunca çocuklar

Çocuk bunu bilmezdi

İçini kanatırdı sallanan çocukların neşesi

Çınarına gidip sarılırdı

Kavuşmayınca elleri yine mutsuz olurdu

Çınar ağacı fark etti çocuğun mutsuzluğunu

Rüzgara göz kırptı usulca

Kuvvetlice esince birden

Çınar ağacı kendini rüzgara bıraktı

Eğdi ince dallarını ,uzattı kollarını

Çocuk sarıldı çınarına

Elleri kavuşunca

Yüreği kelebek coşkusuyla kanatlanıverdi

Ağaç aldı çocuğu koynuna

Çıkardı gökyüzündeki bulutlara

Çocuk o günden sonra

Salıncaklar kurdu ağacına