Çınar Efsanesi

Nağmeyle başlıyordu hayat çınar ağacı için

bir kuş sesi dalında sesleniyordu

son baharda yaprakların ölüm efsanesidir

boyu uzun, kökü sağlam bir çınar gibi

pınardan gelen berrak bir su

bırakmaz kökünü aksi

insan çınar olmayanı biraz deli, biraz dolu,

birazda mahzun durur

son bahar her canlının hayatında ayrı bir ölüm

kimisine rüzgar, kimisine yağmur düşer

kimilerine bir avuç toprak

korkulu nağmeler çalar bu dönemlerde

bir gül yaprağı yüzünde farklı bir gülüş

gül yüzlüydü lakin yaprak mey pırıltısında

bir meltem aniden acar kollarını havada

yakalamaya çalışır uçuşan son bir canlıyı

düşer son bir bakışla

bazen bir kahraman gibi

bazen de bir yorgun savaşçı

kalır her şey

kalır öldüğü yerde

İnsanların ayağı altında yok olur

Bir sürü kınalı el,

bazen çınardan kopar iki çift

Sonra bir soğuk rüzgar suyu dalgalandırır

Uçuşur havada usulca damlalar

Düşürür başka bir diyara rahmet, yağmur olarak

Bazen dolu düşer dağların yamaçlarına

Bazende yüksek dağlara kar

Rüzgarın uğultusuyla yuvarlanır yaprak suyun üstünde

Nur saçar güneş suya

Alacakaranlıklar koşmakta billurun üstünde

Görünür suyun altında renk cümbüşü

Sonbaharda suyun farklı rengi

Sarı, loş suyun kristalleri

Görünür yaprak mat ve lal renginde

O tecelliler, o haller

Ölümün acı sırını gösterir

Toprağa düşmüş her çınara

29.11.2010