Çıplak El

Binlerce kez düşürdüm gölgemi

Kayıp şehirlerin çıkmaz sokaklarına

Oysaki bir sesti aradığım

Kayıp mısralarımı saklayan

Gecenin kör gözlerine

Umarsızca vuruyordu

Güneş doğan gülücüklerini

Sırtını dönse bile aşka

Aşkın heyecanını veriyordu

Ölü yüreklerin şiirlerine

Yalnızlığın nefesiyle kurutuyordu

Hatıralarındaki umutlarını

Ve yalnızlık hiç bu kadar

Yakışmamıştı hiçbir yalnıza

Belliydi kırıldığı hayallerinin

Bir ayna gibi paramparça

Kırık parçalarında

Belki kan yoktu ama

Küskünlük, yalnızlık ve aldanma vardı

Saklamaya çalıştı gözyaşlarında