Çırılçıplak Gibiyim
Gözyaşlarım gecenin sessizliğiyle geceyi susturdu.
Hıçkırıklarım yıldızları ağlatacak derecede derin.
Odada yankı yapıyor adeta.
Yapayalnız ağlamak..
En çokta bu zoruna gidiyor insanın.
Hayal falan olsa gerek herşey.
Koca evde ve kalabalık ortamda ağlayıpta kimsenin duymaması ne garip öyle değil mi..
Hatta aklıma geldi.Birden kahkaha attım.
Tuhaf tuhaf bakıyorlar yüzüme.
Aman neyse anlamıyorlar nasıl Olsa.
Omzuna yaslanıp öyle bir ağlamak istiyorum ki,o gün yağmur yağmasa bile sırf acımı hissedip yağmur yağsa.
Gözyaşlarıma karışsa koca yağmur.
Tek yüzüm değil.Tüm bedenim ıslansa.
Bağırıp çağırsam duymaları için.
İnsan arıyor be bir sesi.
Sadece ağlama deseler bile yeter.
Yalnızlığın vermiş olduğu çıplaklık bu yaz günü buz gibi olmama yetiyor.
Dışarda rüzgar esmiyor,
Ama içimde fırtınalar kopuyor.
Mevsimleri ben çok erken yaşıyorum sanırım.
Ama bu can yakıyor biliyormusun.
Öyle işte.
Yalnızken insan bukadar alcalıyor.
Yalnızken insan özlüyor birkaç sesi.
Elden gelen tek şey usulca uzaklaşıp ağlamak.
Geceleri yıldızlara hıçkırıklarımı duyurmak.
Bazen bunlar bile yetiyor insana.
Yine gidiyorum.
Çırıl Çıplak hissediyorum kendimi.
Okadar boş ve yalnızımki..
Öyle işte.Duyan yok sesimizi.
Sen sus ben öleyim.
Hadi hoşçakalın.Belki duyarsınız sizde beni.
02/10/2012