C/ismini Kaybetti İnsan

V/ar oluşa ağlamadı

ki zaten sürgündü kendince

Bir es olan bu gök kubbede

Bir tek kendisi vardı kendisinden b/aşka

Rast olan rastsaldı

Anlamadı

Kibri ihtişamına galip geldi

Yenik suretinde okundu z/amanı

Kimse tutmasın ellerinden

Fütursuz bir meczup ademoğlu

Kiraya verdi mavisini

Sonsuz kere sonsuz çarpımı kadar anlamsız

Bir avuntu var dilinde

Kader!

S/onunda

K/ederi bir damla yaş kadar

Hiç kadar kıymetli

P/iç alemi devroldu

Aldanma başyazısına

Ayak ucunda kara bir ağaç büyüdü yapraksız

C/ismini kaybetti insan

Kendi aynasında...