Çizgilerin

gülüşünün çizgilerine yerleşti aşk

yüreğimde hüsran yağmurları doğuyor

özlem bututlarından

kış sen ne hainsin

sevda tutamayacağım kadar uzak

parmak uçlarım kadar soğuk bırak

başımı çevirsem de keder sinsice sokuluyor sensiz karanlığıma

güneş henüz doğmadı

daha da doğmayacak

ben çaresizce

ben ümitsizce

yüreğimi aydınlatacak

mis kokulu yari beklemekteyim

gelecek ve

dudaklarıma konacak

buz tutmuş bedenimi

sıcacık dokunuşlarıyla ısıtacak

hayat her geçen gün anlamını yitiriyor

bedenim yaşlanıyor

gülüşünü göremeyen

gözlerim gün gelicek yavaş yavaş

sonsuzluğa kapanacak

yine de

sonsuzlukta yalnız

gülüşün yeniden bakışlarımda olacak