Cızırtı

Üstüne

Eski bir pikabın iğnesi düşmüş

Henüz başlayan bir taş plağın cızırtısı gibiyim...

Babaannemin ahşap sessiz sandığında uyuyan

Güllü kanaviçelerin naftalin kokusunu,

İlk sevgilim

İlk aşkım

İlk bisikletim

Kırmızı Pinokyo'nun o asil duruşunu,

Dantelli siyah beyaz televizyonumuzdan

Nerede diye öğrendiğim

Kazancı Yokuşu'nu

Ve albümlerdeki o masum solukluğunu

Bir aydınlanıp bir kararan

Cızırtılı eski bir siyah beyaz filmden seyreder gibiyim

Ses ver makinist

dayanamayacak

Ağlayacak gibiyim

Nedense bu akşam

Cızırtılı bir filmde

Esas kızını kaybetmiş

Esas oğlan gibiyim...

Üstüne

Eski bir pikabın iğnesi düşmüş

Henüz başlayan bir taş plağın cızırtısı kadar

Git uzaklara

O kadar uzak olsun ki

Sakın dönme bir daha...

Ben yalnız da dolaşırım

Cızırtılı

Islak bir İstanbul akşamının

Sisli yollarını kirli bir sarıya boyayan,

O sokak lambalarının altında...

Git uzaklara

Çok uzaklara

Merak etme sen

Ben yalnız da yürürüm bu yolu

Ben yalnız da üşürüm, yalnız da titrerim

Ellerim ince ekose ceketimin ceplerinde

Karlar yağarken tane tane üstüme

Bir de bakmışsın ki

Yaşlı bir adamın parmaklarında

Fransızca inleyen bir kemanın tellerinden

Kızıl saçları dağınık bir kadın atlar boynuma

Ve üstüne

Eski bir pikabın iğnesi düşmüş

Henüz başlayan bir taş plağın cızırtısı gibi

O ıslak dudaklarının

Kırmızı ruj kokusu ısıtır içimi

Ve daha da bir ısınırım

Işık verdikçe makinist

Ve yaklaştıkça dudakları

Dudaklarıma...

Makinist !

Onu bir daha sevmeye tövbe etmiştim ama

Sayfaları sararmış okuduğum eski bir kitabın kokusu

Yanında gelen kahvenin kokusuna karışınca

Pierre Loti'den

Kız Kulesi'nden

Galata kulesi'nden

Cızırtılar

Cızır cızır esmeye bir başlayınca

Hele o vapurlar iskeleye yaklaştıkça

Ve bir de sen ses verdikçe martılara,

Üstüne;

Eski bir pikabın iğnesi düşmüş

Henüz başlayan bir taş plağın

Şu cızırtıları bozuyor hep beni...

Ses ver makinist

Işık ver

Hayat ver

Can ver

Ver de gelsin artık...