Çocuk Evim

çocukluğum geçti benim o evde,

domates fidanları ,nane kokan bahçede..

küçücük bir kuyu vardı ,yeller eser yerinde,

özledim seni evim, giriyorsun düşüme...

mis gibi toprak kokar, incir dalları yerde,

anacığım seslenir; bu çocuklar nerede?

tam otuz sene oldu unutmadım yine de,

anarım seni evim, üstünden yıllar geçse...

kaba saba bir bina şimdi onun yerinde,

eski ,ama güzeldi camlardaki tül perde..

her zaman mutlu olduk ,hatıralar gözümde,

senin yerin dolmadı ,kendi evimde bile...

çok binalar kuruldu orda, şurda ilerde,

beton yığını oldu ,o güzellik nerede?

o minicik evimiz hala benim gönlümde

özledim seni evim,çocuk günlerim ile..