Çocuk Sesi

dinle; çocuk yanım...

bir ömür geçiyor içimin düş(ünce) haylazlıklarından

çocuk kalabilen yanlarımla son saklambacımı oynuyorum

ellerinde rüzgar taşıyan bir sokak tarafından sarılıyor gözlerim

''baktıkların benim olsun'' diyor

''gördüklerin senin...''

cesaretimizin bileğine neşter değdirmemiştir esaretimiz diye

belki böyledir diye düşünüyorum, çocuğum çünkü daha büyüyemiyorum

kötülüğün telaffuz edilmediği bir doluluk avuçlarımda her günbatımı

boşluğa bırakamam kendimi böylesine sarmalanmışken gözlerim

baktıklarım sizin olsun

gördüklerim benim...

masallardan şehirler kuruyorum iki ağaç arasında

üzerinde düşlerimi uyutup sallandırıyorum

sus! uyanmasınlar, hissettiğim rüyalar var çünkü benim

hiçbir yorumcudan tabirlerini öğrenemediğim.

gaipten bir ses büyüdükçe düşeceğini söylüyor salıncaklarımın

bir hesabım yok diyorum sizinle

hayallerimi bana verin, üstü kalsın...

herkesin payına bir saklanmalık yer düşürüyor ömrüm

gökyüzünü seçmek var aklımın sonbaharında

hayal edebildiğim kadar çocuğum çünkü daha büyümüyorum

gidemediğim kadar gerçeğim yüzünün yamaçlarında...

dinle;

-bana bir yalan borç verir misin, gözlerimin sahibi

gökyüzüne saklandığımı söyle, bulamasınlar beni-

ellerime kavuşan yağmur tanesi yeryüzünün ilham kaynağı

her şiir kendi sonunu hazırlar diyor gaipteki kahrolası ses

ve her çocuk katili kendi hayalinin...

peki çocukların sonunu kim hazırlar diyorum

sessizlik bulvarında yapayalnız, kendim...

konuştuklarınız sizin olsun

sustuklarınız benim...

büyümemeye yeminli bir çift gözle gözyaşı ısmarlıyorum yüzüme

çocukluğun yüzü suyu hürmetine affetsinler diye kötülükleri

ellerinden renk seçiyorum kalemime onların

büyümüş insancıklar satır aralarında, kalplerinin yerini unutanlar

geçmeyin ömründen diyorum, yakışmıyor çocukluğuma ruhlarınız

paramparça hislerinizin içinde, önce kendinize k/ayıpsınız.

dinle;

-içimden çekip al rüzgarınla, büyümeye meyilli hislerimi

sevmeyi öğret, sana kadar sayıp gözlerimi açtığımda

sona kadar çocuk kaldığımda-

ayrılığın vicdan muhakemesini kalemlerime ödetmeyin artık

yazmaya başlamaktan çok sonlandırmak acısı var

içimde büyümeyen bir çocuk

ağlatmaya ne hakkınız var...

-avuçlarımda saklı bir his, sancılı ellerim-

yazdıklarım sizin olsun

ağladıklarım, benim...