Çocuk Ve Karanlık

bilirsiniz

önce karanlık

sonra bir sesi senelere eklermiş gibi

dibini bulduğunuzda

kumsalda çakıl sesine dönüşür deniz

bilirsiniz

çocuk ve karanlık

kaçırılmak ve saklanmak için

örselenmiş eğimlere akan

bir sonsuzluk kuyusu saklar içinde

birdenbire tükendiğinde sözler

korkunun yanına çöken

başka bir korku siner değişen tepelerin üstüne

önünde göz çukurlarına batan yeşil

ıslanmasına gerek kalmadan

daha tedirgin olan bulutlar

zannedilen adına bir parça daha

zoraki çekilen yeni bir parça daha

artık kendi ruhuna varan parmakların olur aziz

ve merhamet sahibi bir annenin

ilk yaz yağmurları ile öpüşürken

seni bu güzel esmer geceden doğaçlamış olabilir

doğaya kaçan yanların körelmesin diye

esintileriyle renkli kalemler sivrilten hava

gerip durur yere düşen aydınlığın resmini

az uyanık sakla kirpiklerini

ki acının köprüsünü geçelim

uluyan yanınla bir insanlık bağışla baba

ısırgan otu gibi düşünürken

sakın acıma bana.