Çocuklar Uyanmadan

Yönümün güneyini en iyi ben bilirim

Kımıldayan kirpiğinde kendinden geçmek gibidir

İnsanların sularda ısındığı mahşer

Harfinle yaşlandığım mahallenin sapağında

Yirmi yedi kattır oturulan evler

Nar çiçeği gibidir sesinin taneleri

Yıldızları kabuk bağlar kaybolmaktır bu

Bazen görünürsün caddelerde artık sır

Ellerim poşet kokar gündüzleri sokakta

Kime dokunsam bilki sağır

Bir kuş konar duvağına o kadar güzel

Tüllenip durur büyür karanlık belki zor

Değişiyor dağlarım zaman ölüm yeri

Mum gibi gündüzlerde aranmayan

Beni gömüyor başka bir erkeğin elleri

Kan gibi serindir dokunmak acıya

Bulutlar islenir soba aralıklarında gecedir

Düz bir ovada ölmek fikrim ellerimde yonca

Bardak olmak isterim şöyle çiçekli

Su dediğin ellerimde kırılınca

Artık bir ayakkabı rafında ömrüm tozlu

Tezgahlarda katlanır az kalmışsa vakit kalbim

Nefesim araba kornalarının ucunda bir yerdemi

Hazırım yüküm karanfil olacaksa eğer

Çocuklar uyanmadan unutmasınlar emi